Όλα έγιναν σώμα, θέαμα και κατανάλωση: πώς η υπερσεξουαλικοποίηση διαλύει νέους, σχέσεις και συνειδήσεις

Υπερσεξουαλικοποίηση: Το κορίτσι που μαθαίνει ότι πρέπει να προκαλεί για να αξίζει

Στα κορίτσια το μήνυμα συχνά περνά με τη μορφή «απελευθέρωσης». Να δείξεις περισσότερα, να προκαλέσεις περισσότερο, να τραβήξεις βλέμματα, να μοιάσεις στις τραγουδίστριες, στις influencers, στα πρόσωπα που έχουν χτίσει τη δημόσια εικόνα τους σχεδόν αποκλειστικά πάνω στο σώμα και στο σεξουαλικό στοιχείο.

Στην αρχή φαίνεται σαν παιχνίδι εικόνας. Μετά γίνεται ανταγωνισμός. Ύστερα ανάγκη. Και στο τέλος μπορεί να γίνει ταυτότητα.

Ένα κορίτσι που θα έπρεπε να χτίζει χαρακτήρα, κριτήριο, προσωπικότητα, όνειρα και ουσία κινδυνεύει να μάθει ότι για να ξεχωρίσει πρέπει να εκθέσει τον εαυτό του. Ότι για να αξίζει, πρέπει να προκαλεί.

Δεν είναι όμως τα κορίτσια το «πρόβλημα». Το πρόβλημα είναι ένα περιβάλλον που τους πουλά την ιδέα ότι η αξία τους μετριέται από το πόσο ποθητές δείχνουν. Ένα κορίτσι μπορεί να γίνει ταυτόχρονα και καταναλώτρια και προϊόν της ίδιας κουλτούρας.

Το αγόρι που μαθαίνει ότι η γυναίκα είναι «άλλη μία»

Εξίσου επικίνδυνο είναι το μήνυμα που περνά στα αγόρια.

Ότι πρέπει να βλέπουν τη γυναίκα σαν εμπειρία, σαν κατάκτηση, σαν θέαμα, σαν επόμενο επίπεδο διέγερσης.

Ότι ο ανδρισμός μετριέται με αριθμούς, επιδόσεις, επιβεβαιώσεις, φαντασιώσεις και αδιάκοπη σεξουαλική ετοιμότητα.

Το αγόρι δεν μαθαίνει να σχετίζεται. Μαθαίνει να συγκρίνει.

Δεν μαθαίνει να σέβεται. Μαθαίνει να καταναλώνει.

Δεν αναζητά πια πρόσωπο. Αναζητά ερέθισμα.

Και όσο περισσότερο ζει μέσα σε αυτή τη λογική τόσο πιο εύκολα γεννιέται το «άλλη μία», «άλλο ένα παιχνίδι», «άλλο ένα σώμα», «άλλη μία εμπειρία».

Μόνο που απέναντι δεν υπάρχει «άλλη μία».

Υπάρχει ένας άνθρωπος.

Μια ψυχή.

Ένα πρόσωπο με όρια, φόβους, όνειρα και ανάγκη να αγαπηθεί χωρίς να χρησιμοποιηθεί.

Πορνογραφία: όταν η πραγματικότητα αρχίζει να φαίνεται «λίγη»

Εδώ μπαίνει και το ζήτημα της πορνογραφίας.

Όχι σαν ηθικό σύνθημα, αλλά σαν σοβαρό κοινωνικό και ψυχολογικό ζήτημα.

Η συχνή έκθεση σε υπερβολικό ή ολοένα πιο έντονο σεξουαλικό περιεχόμενο μπορεί να επηρεάσει προσδοκίες, συγκρίσεις και αντιλήψεις για το σώμα, τη συναίνεση, την απόδοση και τις πραγματικές σχέσεις. Δεν αντιδρούν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο και δεν πρέπει κάθε χρήση να βαφτίζεται αυτομάτως «εθισμός». Υπάρχουν όμως άνθρωποι που αναπτύσσουν προβληματική, καταναγκαστική σεξουαλική συμπεριφορά και δυσκολεύονται να ελέγξουν τη χρήση παρά τις αρνητικές συνέπειες.

Ο πραγματικός άνθρωπος απέναντι δεν είναι endless scroll.

Δεν αλλάζει κάθε δέκα δευτερόλεπτα.

Δεν είναι εκατό διαφορετικά σώματα.

Δεν είναι σκηνή.

Δεν είναι performance.

Είναι ένας άνθρωπος.

Με ατέλειες.

Με συναίσθημα.

Με όρια.

Με ημέρες που δεν είναι συναρπαστικές.

Με χρόνια που χρειάζονται υπομονή.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται η μεγάλη σύγκρουση: η αληθινή οικειότητα απαιτεί βάθος σε μια εποχή που μας εκπαιδεύει στην ατελείωτη εναλλαγή.

Το «κι άλλο» που δεν τελειώνει ποτέ

Πιο μεγάλο.

Πιο έντονο.

Πιο ακραίο.

Περισσότερες εμπειρίες.

Περισσότεροι σύντροφοι.

Περισσότερη επιβεβαίωση.

Άλλο ένα βίντεο.

Άλλη μία εικόνα.

Άλλη μία γνωριμία.

Άλλο ένα swipe.

Και μετά;

Αν ο άνθρωπος μάθει να ζει μόνο με τη λογική του «επόμενου», πότε θα νιώσει ότι κάτι είναι αρκετό;

Η ικανοποίηση δεν έρχεται πάντα επειδή έχουμε περισσότερα. Μερικές φορές το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει: όσο περισσότερα ερεθίσματα κυνηγάμε, τόσο περισσότερο δυσκολευόμαστε να μείνουμε μέσα σε μία πραγματική εμπειρία.

Και τότε μπορεί να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου τίποτα δεν μας γεμίζει.

Όχι επειδή δεν υπάρχει κάτι όμορφο.

Αλλά επειδή χάσαμε την ικανότητα να το βλέπουμε.

«Όλες είναι ίδιες». «Όλοι θέλουν μόνο ένα πράγμα».

Εδώ η ζημιά γίνεται πλέον κοινωνική.

Το αγόρι που έχει μάθει να βλέπει γυναίκες ως καταναλώσιμες εμπειρίες αρχίζει να πιστεύει ότι «όλες είναι ίδιες».

Το κορίτσι που συναντά ξανά και ξανά ανθρώπους οι οποίοι το αντιμετωπίζουν μόνο ως σώμα αρχίζει να πιστεύει ότι «όλοι θέλουν μόνο ένα πράγμα».

Και δύο άνθρωποι που κατά βάθος μπορεί να επιθυμούν ακριβώς τα ίδια, αγάπη, εμπιστοσύνη, σταθερότητα, έναν σύντροφο με τον οποίο θα χτίσουν ζωή, πλησιάζουν ο ένας τον άλλον ήδη τραυματισμένοι και καχύποπτοι.

«Μην δεθείς.»

«Μην εμπιστευτείς.»

«Πέρνα καλά και φύγε.»

«Υπάρχει πάντα κάποιος καλύτερος.»

Αυτή δεν είναι απελευθέρωση.

Είναι ένας κόσμος ανθρώπων που φοβούνται να αγαπήσουν επειδή έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν τον άλλον σαν προσωρινό προϊόν.

Η μεγάλη απώλεια δεν είναι μόνο η ηθική

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι η κοινωνία έγινε «πιο σεξουαλική».

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η σεξουαλικότητα αποσυνδέεται από τον άνθρωπο.

Όταν η εικόνα αντικαθιστά την προσωπικότητα.

Όταν η κατάκτηση αντικαθιστά την αγάπη.

Όταν η επίδοση αντικαθιστά την οικειότητα.

Όταν η προβολή αντικαθιστά την αυτοεκτίμηση.

Όταν το σώμα γίνεται προϊόν και ο άνθρωπος γίνεται αριθμός.

Τότε δεν χάνουμε απλώς κάποια παλαιότερα ήθη.

Χάνουμε χαρακτήρα.

Όρια.

Αξιοπρέπεια.

Προσωπικότητα.

Την ικανότητα να δούμε τον άλλον πέρα από το σώμα του.

Την ικανότητα να αντέξουμε τη δυσκολία μιας πραγματικής σχέσης.

Την ικανότητα να παραμένουμε όταν σταματά η πρώτη έξαψη και αρχίζει η πραγματική αγάπη.

Στο τέλος μένει το απόλυτο τίποτα;

Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό ερώτημα.

Τι μένει αν ένας άνθρωπος έχει μάθει να μετρά την αξία του από το πόσοι τον επιθυμούν;

Τι μένει αν κάποιος έχει μάθει να μετρά τον ανδρισμό του από το πόσες «κατακτήσεις» έχει;

Τι μένει όταν κάθε σύντροφος είναι προσωρινός επειδή στην οθόνη υπάρχει πάντα άλλος ένας;

Μπορεί να μείνουν χιλιάδες εικόνες.

Δεκάδες εμπειρίες.

Αμέτρητα likes.

Και βαθιά μέσα να υπάρχει ακόμη μοναξιά.

Γιατί η ποσότητα της διέγερσης δεν είναι ποιότητα ζωής.

Η σεξουαλική εμπειρία δεν είναι από μόνη της συναισθηματική ωριμότητα.

Και η ελευθερία δεν είναι η αδυναμία να πεις ποτέ «αρκετά».

Η νέα γενιά δεν είναι καταδικασμένη

Δεν είναι σωστό να παρουσιάσουμε τους νέους σαν χαμένη γενιά.

Υπάρχουν νέοι άνδρες και γυναίκες που ψάχνουν ακριβώς το αντίθετο.

Αυθεντικότητα.

Πίστη.

Αξίες.

Σχέση.

Οικογένεια.

Δημιουργία.

Όραμα.

Σεβασμό.

Αλλά πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ακούσουν και μια διαφορετική φωνή από αυτή της οθόνης.

Στο κορίτσι:

Δεν είσαι σώμα προς αξιολόγηση. Δεν χρειάζεται να εκθέσεις τον εαυτό σου για να αποδείξεις ότι αξίζεις.

Στο αγόρι:

Δεν είσαι μηχανή επιδόσεων. Δεν χρειάζεται να καταναλώνεις ανθρώπους για να αποδείξεις ότι είσαι άνδρας.

Και στους δύο:

Δεν είσαι προϊόν. Ο άλλος δεν είναι προϊόν.

Η σεξουαλικότητα χωρίς σεβασμό γίνεται κατανάλωση.

Η σχέση χωρίς συναίσθημα γίνεται συναλλαγή.

Και ένας άνθρωπος χωρίς εσωτερικά όρια γίνεται εύκολο προϊόν μιας βιομηχανίας που κερδίζει από την ανασφάλειά του.

Η δική μας σκέψη

Δεν χρειάζεται να πιστέψουμε ότι υπάρχει κάποια μυστική παγκόσμια επιχείρηση διαφθοράς για να δούμε τι συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας.

Υπάρχει ένα σύστημα που κερδίζει από την προσοχή.

Και όταν το σεξ κρατά το βλέμμα, το σεξ χρησιμοποιείται.

Όταν η πρόκληση κρατά τον χρήστη, η πρόκληση αυξάνεται.

Όταν η ανασφάλεια πουλά προϊόντα, εικόνες και συνδρομές, η ανασφάλεια δεν εξαφανίζεται εύκολα.

Και έτσι αυτό που ξεκίνησε ως περιεχόμενο μπορεί να γίνει συνήθεια.

Η συνήθεια αντίληψη.

Η αντίληψη συμπεριφορά.

Και η συμπεριφορά τρόπος ζωής.

Αλλά υπάρχει ακόμη επιλογή.

Να μη δεχτούμε ότι η ανθρώπινη αξία μετριέται σε σώματα.

Να μη δεχτούμε ότι όλοι είναι αναλώσιμοι.

Να ξαναδώσουμε χώρο σε ανθρώπους με προσωπικότητα, ήθος, όραμα, δημιουργία, πίστη, αξιοπρέπεια και σεβασμό.

Γιατί ίσως η πιο επαναστατική πράξη σε μια εποχή ατελείωτης κατανάλωσης είναι αυτή:

να μπορείς να αγαπήσεις βαθιά έναν άνθρωπο σε έναν κόσμο που σε εκπαιδεύει να καταναλώνεις χιλιάδες εικόνες ανθρώπων.

Και τότε μένει το ερώτημα:

Αν μια ολόκληρη οικονομία κερδίζει κάθε φορά που εσύ θέλεις «κι άλλο», ποιος πραγματικά ωφελείται όταν εσύ δεν ικανοποιείσαι ποτέ;

Πίστευε και μη, ερεύνα.

Δες την Πραγματικότητα.