Η Ελλάδα αδειάζει: όπλα έξω, λιγνίτης στο σκραπ, υποδομές σε ξένα χέρια, ποιος αποφασίζει τι θα μείνει στη χώρα;

Η Ελλάδα αδειάζει: Μια χώρα που χάνει τη δύναμή της

Δυστυχώς, η Ελλάδα μοιάζει όλο και περισσότερο να ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Μια χώρα που αντί να ενισχύει την αυτάρκειά της, μοιάζει να αδειάζει κομμάτι κομμάτι.

Να αποδυναμώνεται στρατιωτικά.

Παραγωγικά.

Ενεργειακά.

Οικονομικά.

Ψυχολογικά.

Και τελικά πολιτικά.

Το χειρότερο είναι ότι αυτό παρουσιάζεται συχνά σαν υπεύθυνη επιλογή, σαν ευρωπαϊκή κανονικότητα, σαν γεωπολιτική υποχρέωση, σαν επένδυση ή σαν μονόδρομος.

Κάθε απόφαση παρουσιάζεται ξεχωριστά.

Μία δωρεά στρατιωτικού υλικού.

Μία αποστολή φρεγάτας.

Μία πώληση μετοχών.

Μία κατεδάφιση βιομηχανικού εξοπλισμού.

Μία ενεργειακή συμφωνία.

Μία παραχώρηση λιμανιού.

Μία νέα εξάρτηση.

Ποτέ, όμως, δεν παρουσιάζεται στον ελληνικό λαό η συνολική εικόνα.

Τι είχε η Ελλάδα πριν από δέκα χρόνια;

Τι έχει σήμερα;

Τι θα έχει το 2030;

Και κυρίως:

Πόσα από όσα χάνονται μπορούν πραγματικά να ανακτηθούν;

Δεν είναι όλα το ίδιο, αλλά όλα πρέπει να μετρηθούν μαζί

Δεν είναι όλα όσα συμβαίνουν “δωρεές” ή “ξεπούλημα”.

Άλλο η δωρεάν παραχώρηση στρατιωτικού υλικού.

Άλλο η πώληση δημόσιας συμμετοχής με τίμημα.

Άλλο η αντικατάσταση παλαιού οπλικού συστήματος με νεότερο.

Άλλο η επιχειρησιακή αποστολή μιας φρεγάτας στο εξωτερικό.

Άλλο η εμπορική εξαγωγή ηλεκτρικής ενέργειας ή φυσικού αερίου.

Και άλλο η καταστροφή μιας παραγωγικής υποδομής, η οποία δεν μπορεί πλέον να επανέλθει αν αλλάξουν οι συνθήκες.

Αν τα βαφτίσουμε όλα εύκολα «ξεπούλημα», κινδυνεύουμε να δώσουμε στην εξουσία την ευκαιρία να απορρίψει κάθε σοβαρή κριτική ως υπερβολή.

Αν όμως τα παρουσιάσουμε όλα ως φυσιολογικές, τεχνικές και αυτονόητες κυβερνητικές πράξεις, τότε κινδυνεύουμε να μη δούμε το πραγματικό πρόβλημα:

Τι μένει τελικά στη χώρα;

Ποιες δυνατότητες διατηρεί;

Ποια αποθέματα μπορεί να ενεργοποιήσει σε μια κρίση;

Πόσες κρίσιμες υποδομές ελέγχει;

Πόση παραγωγική ισχύ διαθέτει;

Και πόσο ελεύθερη είναι πραγματικά να πει «όχι», όταν η άμυνα, η ενέργεια, οι μεταφορές και η οικονομία της εξαρτώνται όλο και περισσότερο από αποφάσεις, αγορές και συμφέροντα που βρίσκονται έξω από την ίδια;

Ο φορολογούμενος δεν ερωτάται, αλλά πληρώνει όλες τις συνέπειες

Ο απλός πολίτης βλέπει κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο σκληρό.

Βλέπει μια χώρα που έχει πληρώσει ακριβά επί δεκαετίες στρατιωτικό υλικό, βιομηχανικές υποδομές, ενεργειακά μέσα, δημόσια δίκτυα και λιμάνια.

Και τώρα παρακολουθεί αυτά τα περιουσιακά στοιχεία να δίνονται, να ανταλλάσσονται, να πωλούνται, να απαξιώνονται, να εγκαταλείπονται ή να καταστρέφονται.

Χωρίς να του παρουσιάζεται ένας ενιαίος εθνικός ισολογισμός.

Χωρίς να γνωρίζει τι απομένει μετά την κάθε απόφαση.

Χωρίς να γνωρίζει ποιο είναι το κόστος αντικατάστασης.

Χωρίς να γνωρίζει ποια επιχειρησιακή ή παραγωγική δυνατότητα χάνεται.

Νομικά, βέβαια, ο κάθε φορολογούμενος δεν διαθέτει προσωπικό τίτλο ιδιοκτησίας επάνω σε ένα τεθωρακισμένο, σε ένα λιμάνι ή σε έναν εκσκαφέα.

Πολιτικά όμως το κράτος, οι υποδομές του και το υλικό που αποκτήθηκε με δημόσιο χρήμα υπάρχουν για να υπηρετούν την κοινωνία και το μακροπρόθεσμο συμφέρον της χώρας.

Η νομιμότητα μιας απόφασης δεν αρκεί.

Το πραγματικό ερώτημα είναι:

Ήταν στρατηγικά σωστή;

Δημοσιεύτηκε όλος ο λογαριασμός;

Τι παραχωρήθηκε, τι αντικαταστάθηκε και ποια εναλλακτική αφαιρέθηκε από την Ελλάδα;

Γιατί μια απόφαση μπορεί να είναι απολύτως νόμιμη και ταυτόχρονα ιστορικά κοντόφθαλμη.

Λίβανος: 26 M113 και 20 στρατιωτικά οχήματα μέσα στο 2026

Εδώ δεν υπάρχει φημολογία.

Υπάρχει επίσημη δωρεάν παραχώρηση.

Στις 15 Ιανουαρίου 2026 η Ελλάδα ολοκλήρωσε τη μεταφορά προς τον Λίβανο 13 τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού M113, 10 οχημάτων γενικής χρήσης STEYR 680M και ανταλλακτικών για τη συντήρησή τους. Η επίσημη αιτιολογία ήταν ότι η κίνηση εντασσόταν στις δράσεις αμυντικής διπλωματίας της χώρας.

Στις 29 Αυγούστου 2026 ο λιβανικός στρατός ανακοίνωσε ότι παρέλαβε δεύτερη ελληνική παρτίδα, η οποία περιλάμβανε άλλα 13 M113 και 10 φορτηγά. Συνολικά, επομένως, μέσα στο ίδιο έτος παραχωρήθηκαν 26 M113, 20 οχήματα και υλικό υποστήριξης.

Η επίσημη λογική είναι κατανοητή.

Η Ελλάδα θέλει να στηρίξει τον κρατικό στρατό του Λιβάνου, να ενισχύσει τις διμερείς σχέσεις και να συμβάλει στη σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου.

Αυτό μπορεί να αποτελεί πραγματικό γεωπολιτικό όφελος.

Η δημόσια ενημέρωση, όμως, δεν απαντά σε ορισμένες κρίσιμες ερωτήσεις.

Ποια ήταν η πραγματική οικονομική αξία του υλικού;

Σε ποια κατάσταση βρισκόταν;

Ποιο ήταν το κόστος συντήρησης ή πιθανής αναβάθμισής του;

Ήταν καταγεγραμμένο ως απολύτως πλεονάζον;

Υπήρχε ελληνική μονάδα ή εφεδρικός σχεδιασμός που θα μπορούσε να το αξιοποιήσει;

Τι συγκεκριμένο και μετρήσιμο στρατηγικό αντάλλαγμα αποκτά η Ελλάδα;

Το παλαιό δεν είναι αυτομάτως άχρηστο.

Αν ήταν εντελώς άχρηστο, δεν θα το παραλάμβανε ένας άλλος στρατός με σκοπό να ενισχύσει τις επιχειρησιακές του δυνατότητες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε παλιό M113 πρέπει να παραμένει αιωνίως στις ελληνικές αποθήκες.

Σημαίνει ότι κάθε δωρεά πρέπει να συνοδεύεται από δημόσια αποτίμηση και απόδειξη ότι δεν αφαιρείται χρήσιμη εφεδρεία από μια χώρα με ιδιαίτερες αμυντικές ανάγκες.

Ουκρανία: τι δόθηκε, τι αντικαταστάθηκε και τι παρέμεινε κόκκινη γραμμή

Στην περίπτωση της Ουκρανίας η εικόνα είναι πιο σύνθετη.

Η Ελλάδα συμφώνησε να παραδώσει 40 τεθωρακισμένα οχήματα μάχης BMP-1, τα οποία θα αντικαθίσταντο από ισάριθμα γερμανικά Marder. Δεν πρόκειται, συνεπώς, για καθαρή δωρεά χωρίς αντικατάσταση, αλλά για συμφωνία ανταλλαγής στρατιωτικού υλικού.

Η χώρα έχει παράλληλα αποστείλει στην Ουκρανία πυρομαχικά, αντιαρματικό υλικό και άλλες μορφές στρατιωτικής βοήθειας. Η κυβέρνηση έχει υποστηρίξει ότι οι παραχωρήσεις προέρχονταν από διαθέσιμα αποθέματα και δεν έθεταν σε κίνδυνο την ελληνική αποτρεπτική ικανότητα.

Αυτή είναι η επίσημη θέση.

Η κοινωνία, όμως, δεν μπορεί να αρκείται μόνο σε μια γενική διαβεβαίωση.

Χρειάζεται να γνωρίζει ποιο ήταν το απόθεμα πριν από την αποστολή.

Ποιο έμεινε μετά.

Πόσο γρήγορα μπορεί να αναπληρωθεί.

Ποια είναι η ελάχιστη ποσότητα ασφαλείας για μια χώρα που αντιμετωπίζει μόνιμη ένταση στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Και ποια είναι η πραγματική δυνατότητα της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας να παράγει ή να επισκευάσει το υλικό σε περίοδο γενικευμένης κρίσης.

Υπήρξε, πάντως, μια δημόσια κόκκινη γραμμή.

Ο πρωθυπουργός απέκλεισε την αποστολή συστημάτων Patriot και S-300, με το επιχείρημα ότι είναι κρίσιμα για την αποτρεπτική ικανότητα της Ελλάδας.

Άρα δεν είναι ακριβές ότι «δόθηκαν τα πάντα».

Αλλά το κρίσιμο ερώτημα παραμένει:

Υπάρχει ένα διαφανές, σταθερό και μακροχρόνιο εθνικό όριο;

Ή κάθε νέα παραχώρηση εξετάζεται αποσπασματικά, ανάλογα με τις πιέσεις της στιγμής και τις ανάγκες των συμμάχων;

Οι φρεγάτες δεν χαρίζονται, αλλά απουσιάζουν από το άμεσο ελληνικό περιβάλλον

Οι ελληνικές φρεγάτες που συμμετέχουν στην επιχείρηση «Ασπίδες» δεν παραχωρούνται σε ξένο κράτος.

Δεν παύουν να ανήκουν στο Πολεμικό Ναυτικό.

Αναπτύσσονται, όμως, στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Κόλπο του Άντεν στο πλαίσιο ευρωπαϊκής αμυντικής αποστολής για την προστασία της διεθνούς ναυσιπλοΐας.

Η φρεγάτα «Ύδρα» έχει συνοδεύσει εμπορικά πλοία και έχει αντιμετωπίσει εναέριες απειλές από μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ενώ συνέχισε να παρέχει προστασία στην εμπορική ναυτιλία και μέσα στο 2026.

Η προστασία της εμπορικής ναυτιλίας αφορά πράγματι την Ελλάδα.

Η χώρα διαθέτει έναν από τους σημαντικότερους εμπορικούς στόλους στον κόσμο και έχει πραγματικό συμφέρον από την ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η συζήτηση τελειώνει εκεί.

Πόσο κοστίζει κάθε αποστολή;

Πόσο καταπονείται ένα πλοίο;

Πόσο προσωπικό δεσμεύεται;

Ποια μονάδα καλύπτει το επιχειρησιακό του κενό;

Ποια είναι η διάρκεια της απουσίας του;

Και ποιο είναι το συνολικό όφελος σε σχέση με το κόστος και τον κίνδυνο;

Η συμμετοχή σε μια συμμαχία δεν είναι από μόνη της υποδούλωση.

Αλλά η συμμαχική υποχρέωση δεν μπορεί να αντικαταστήσει την εθνική λογοδοσία.

Η κοινωνία δεν πρέπει να ενημερώνεται μόνο για την τελετή αναχώρησης και την εικόνα της σημαίας.

Πρέπει να γνωρίζει τον συνολικό λογαριασμό.

Οι γιγαντιαίοι εκσκαφείς έπεσαν, και μαζί τους έκλεισε μια δυνατότητα επιστροφής

Στις 18 Ιουνίου 2026 η ΔΕΗ προχώρησε σε ελεγχόμενη κατεδάφιση τριών γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων στο ορυχείο Μαυροπηγής.

Τα μηχανήματα είχαν μήκος περίπου 100 μέτρα, ύψος 50 μέτρα και βάρος άνω των 150 τόνων το καθένα. Η επίσημη θέση ήταν ότι είχαν αποσυρθεί, δεν χρησιμοποιούνταν πλέον στις εξορυκτικές δραστηριότητες και έπρεπε να κατεδαφιστούν ώστε να αποσυναρμολογηθούν και να ανακυκλωθούν με ασφάλεια.

Αυτή είναι η μία πλευρά.

Η άλλη πλευρά είναι ότι η καταστροφή μιας βαριάς βιομηχανικής υποδομής είναι μη αναστρέψιμη.

Δεν αποθηκεύεται για μια δύσκολη ώρα.

Δεν επισκευάζεται εύκολα αργότερα.

Δεν επανενεργοποιείται αν αλλάξει ξαφνικά η διεθνής ενεργειακή κατάσταση.

Μετατρέπεται σε παλιοσίδερα.

Η ΔΕΗ παρουσιάζει, βέβαια, έναν διαφορετικό σχεδιασμό για τη Δυτική Μακεδονία, ο οποίος περιλαμβάνει μεγάλης κλίμακας φωτοβολταϊκά, μονάδες αποθήκευσης και μετατροπή της Πτολεμαΐδας 5 σε μονάδα φυσικού αερίου. Τον Απρίλιο του 2026 ανακοίνωσε την ολοκλήρωση φωτοβολταϊκών ισχύος 2,13 GW στην περιοχή.

Άρα η πραγματική συζήτηση δεν είναι «λιγνίτης ή τίποτα».

Η Ελλάδα προφανώς χρειάζεται καθαρότερη ενέργεια, αποθήκευση, σύγχρονα δίκτυα και νέες τεχνολογίες.

Το ερώτημα είναι άλλο:

Πρέπει μια χώρα να καταστρέφει όλες τις παλιές δυνατότητες πριν αποδειχθεί ότι οι νέες μπορούν να εξασφαλίσουν επάρκεια σε κάθε πιθανό σενάριο;

Ο λιγνίτης έχει οικονομικό και περιβαλλοντικό κόστος.

Αυτό είναι πραγματικότητα.

Άλλο όμως η καθημερινή οικονομική λειτουργία μιας λιγνιτικής μονάδας και άλλο η διατήρηση μιας εφεδρικής παραγωγικής δυνατότητας για πόλεμο, αποκλεισμό θαλάσσιων μεταφορών, διακοπή φυσικού αερίου ή ακραία ενεργειακή κρίση.

Μια χώρα δεν σχεδιάζει μόνο για την πιο φθηνή και ήρεμη ημέρα.

Σχεδιάζει και για τη χειρότερη.

Και η Ελλάδα το 2024 είχε ενεργειακή εξάρτηση από εισαγωγές περίπου 78%, έναντι 57% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η πράσινη μετάβαση είναι λάθος.

Σημαίνει ότι η ενεργειακή ανεξαρτησία δεν πρέπει να αντικατασταθεί απλώς από μια νέα μορφή εξάρτησης.

Η Ελλάδα εξάγει ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά δεν το χαρίζει

Ένας από τους ισχυρισμούς που κυκλοφορούν είναι ότι η Ελλάδα «δίνει δωρεάν» ηλεκτρικό ρεύμα σε άλλες χώρες.

Αυτό δεν τεκμηριώνεται.

Οι διασυνοριακές ροές ηλεκτρικής ενέργειας πραγματοποιούνται στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αγοράς και αποτελούν εμπορικές συναλλαγές.

Για το πρώτο εξάμηνο του 2026, τα επίσημα στοιχεία του ΑΔΜΗΕ κατέγραψαν εμπορικά προγράμματα εξαγωγών ύψους 7,221 TWh και εισαγωγών 2,100 TWh, με καθαρό εξαγωγικό ισοζύγιο περίπου 5,121 TWh.

Αυτό είναι θετικό για το εμπορικό ισοζύγιο και μπορεί να αποδεικνύει ότι η χώρα διαθέτει αυξημένη παραγωγή και μεγαλύτερο ενεργειακό ρόλο στην περιοχή.

Δεν είναι από μόνο του ξεπούλημα.

Αλλά το πολιτικό ερώτημα παραμένει.

Πώς γίνεται μια χώρα να εξάγει τόσο μεγάλη ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας και ταυτόχρονα σημαντικό μέρος των νοικοκυριών και των επιχειρήσεών της να αισθάνεται ότι το ενεργειακό κόστος είναι δυσβάσταχτο;

Πώς διασφαλίζεται ότι η εξαγωγική δραστηριότητα δεν συγκρούεται με την επάρκεια, την αποθήκευση και τη σταθερότητα της εγχώριας αγοράς;

Πόσο από το εξαγόμενο ρεύμα παράγεται από εγχώριες ανανεώσιμες πηγές και πόσο από εισαγόμενο φυσικό αέριο;

Και τελικά ποιος απολαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του οικονομικού οφέλους;

Ούτε το γεγονός ότι μια δραστηριότητα είναι εμπορική σημαίνει αυτομάτως ότι υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο το δημόσιο συμφέρον.

Αλλά για να κάνουμε αυτή τη συζήτηση, πρέπει πρώτα να χρησιμοποιούμε τους σωστούς όρους.

Το LNG προς την Ουκρανία είναι εμπορική συμφωνία, όχι δωρεά ελληνικού αερίου

Το ίδιο ισχύει και για το φυσικό αέριο που διοχετεύεται μέσω της Ελλάδας προς την Ουκρανία.

Η πρώτη συμφωνία του 2026 αφορούσε πώληση αμερικανικού LNG, με προμηθευτή την BP, αγοραστή την ουκρανική Naftogaz και μεταφορά μέσω των ελληνικών και βαλκανικών ενεργειακών υποδομών. Δεν επρόκειτο για δωρεά φυσικού αερίου που ανήκε στην Ελλάδα.

Η αξιοποίηση της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου μπορεί να προσφέρει έσοδα, γεωπολιτική αξία και αναβάθμιση υποδομών.

Όμως και εδώ χρειάζεται εθνική στρατηγική.

Η χώρα μπορεί να γίνει διάδρομος ενέργειας προς άλλους.

Αλλά πρέπει πρώτα να εξασφαλίζει ότι δεν παραμένει η ίδια υπερβολικά εξαρτημένη από εισαγόμενες πηγές.

Άλλο να ελέγχεις έναν ενεργειακό κόμβο.

Και άλλο να εξαρτάσαι από τα φορτία, τις τιμές, τις εταιρείες και τις γεωπολιτικές αποφάσεις που τροφοδοτούν αυτόν τον κόμβο.

ΔΕΔΔΗΕ: δεν πουλήθηκε ολόκληρο το δίκτυο, αλλά ένας στρατηγικός φορέας απέκτησε μεγάλο ιδιώτη μέτοχο

Το 49% του ΔΕΔΔΗΕ μεταβιβάστηκε στη Macquarie Asset Management.

Η συναλλαγή ολοκληρώθηκε με τίμημα περίπου 1,32 δισεκατομμυρίων ευρώ, ενώ η ΔΕΗ διατήρησε το 51% και τον έλεγχο της διοίκησης της εταιρείας.

Άρα δεν είναι σωστό να λέμε ότι «δόθηκε ολόκληρο το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας».

Δεν δόθηκε.

Το Δημόσιο, μέσω της ΔΕΗ, διατηρεί την πλειοψηφία.

Παραμένει όμως το στρατηγικό ερώτημα.

Πόσο σοφό είναι ένας φορέας που διαχειρίζεται το δίκτυο διανομής ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας να διαθέτει κατά 49% έναν διεθνή επενδυτικό όμιλο;

Ποιο είναι το μακροχρόνιο οικονομικό όφελος;

Ποιο μέρος των μελλοντικών αποδόσεων παραχωρήθηκε;

Ποια δικαιώματα έχει ο ιδιώτης μέτοχος;

Και πώς διασφαλίζεται ότι οι αναγκαίες επενδύσεις, η ανθεκτικότητα του δικτύου και το κόστος για τον καταναλωτή παραμένουν πάνω από την απόδοση του επενδυμένου κεφαλαίου;

Το τίμημα μιας πώλησης είναι εύκολο να μετρηθεί.

Η αξία του ελέγχου μιας στρατηγικής υποδομής για τις επόμενες δεκαετίες είναι πολύ δυσκολότερο να αποτιμηθεί.

Λιμάνια: υπήρξαν τιμήματα και επενδύσεις, αλλά άλλαξε ο έλεγχος

Το λιμάνι του Πειραιά δεν χαρίστηκε.

Η COSCO απέκτησε αρχικά το 51% του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς και το 2021 αύξησε τη συμμετοχή της στο 67%. Η αρχική συμφωνία για το 67% είχε τίμημα 368,5 εκατομμυρίων ευρώ και συνοδευόταν από επενδυτικές και συμβατικές υποχρεώσεις.

Το 67% του λιμανιού της Ηγουμενίτσας μεταβιβάστηκε σε κοινοπραξία υπό τον όμιλο Grimaldi έναντι 84,17 εκατομμυρίων ευρώ.

Το 67% του λιμανιού του Ηρακλείου μεταβιβάστηκε σε κοινοπραξία Grimaldi, Μινωικών Γραμμών έναντι 80 εκατομμυρίων ευρώ.

Άρα υπήρξαν τιμήματα.

Υπήρξαν συμβάσεις.

Υπήρξαν επενδυτικές υποχρεώσεις.

Δεν μιλάμε για δωρεές.

Η οικονομική τιμή, όμως, δεν απαντά από μόνη της στο στρατηγικό ζήτημα.

Πώς αποτιμάται ο έλεγχος μιας πύλης εισόδου και εξόδου της χώρας;

Πόσο αξίζει η δυνατότητα του ελληνικού κράτους να καθορίζει μόνο του τις προτεραιότητες ενός λιμανιού;

Ποιος θα έχει τον ουσιαστικό λόγο σε μια πολεμική, ενεργειακή ή εφοδιαστική κρίση;

Ποιες συμβατικές δυνατότητες παρέμβασης έχει διατηρήσει το Δημόσιο;

Και πόσο εύκολο είναι να ανακτηθεί ο έλεγχος όταν η πλειοψηφία μιας εταιρείας έχει ήδη μεταβιβαστεί;

Η ξένη επένδυση δεν είναι από μόνη της εθνική απώλεια.

Η απώλεια αρχίζει όταν η χώρα δεν διαθέτει σχέδιο, εποπτεία, εναλλακτική δυνατότητα και πραγματική ισχύ απέναντι στον επενδυτή.

Δεν έχουν χαριστεί ναυτικά μίλια επειδή το γράφει μια ανάρτηση

Η σοβαρή έρευνα απαιτεί και κόκκινες γραμμές απέναντι στην υπερβολή.

Για να υποστηριχθεί ότι η Ελλάδα παραχώρησε συγκεκριμένη θαλάσσια κυριαρχία, χωρικά ύδατα ή ναυτικά μίλια, χρειάζεται συγκεκριμένη διεθνής συμφωνία, νόμος, χάρτης, κυβερνητική πράξη και επίσημη κύρωση.

Δεν αρκεί ένας χάρτης στο Facebook.

Δεν αρκεί μια δήλωση πολιτικού.

Δεν αρκεί ένα βίντεο.

Δεν αρκεί η υποψία.

Ούτε πρέπει κάθε εμπορική εξαγωγή να βαφτίζεται δωρεά.

Κάθε επιχειρησιακή αποστολή να παρουσιάζεται σαν απώλεια πλοίου.

Κάθε αντικατάσταση παλαιού υλικού να βαφτίζεται αφοπλισμός.

Και κάθε επένδυση να βαφτίζεται αυτομάτως κατοχή.

Η υπερβολή είναι ο καλύτερος σύμμαχος εκείνου που δεν θέλει να απαντήσει στην ουσία.

Γιατί του επιτρέπει να χαρακτηρίσει ολόκληρη τη συζήτηση «συνωμοσιολογία» και να αποφύγει τα πραγματικά ερωτήματα.

Το ζήτημα δεν είναι να κατασκευάσουμε μια ψεύτικη εικόνα ολοκληρωτικής κατάρρευσης.

Το ζήτημα είναι να δούμε την πραγματική σωρευτική απώλεια δυνατοτήτων.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι η συσσώρευση

Ένα M113 μόνο του δεν κρίνει την ασφάλεια της Ελλάδας.

Μία φρεγάτα στην Ερυθρά Θάλασσα δεν αφοπλίζει το Πολεμικό Ναυτικό.

Μία ενεργειακή εξαγωγή δεν αφήνει τη χώρα χωρίς ρεύμα.

Μία πώληση μετοχών δεν καταργεί αυτομάτως την κρατική κυριαρχία.

Ένας παλιός εκσκαφέας δεν εξασφαλίζει μόνος του την ενεργειακή ανεξαρτησία.

Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν όλες οι αποφάσεις συσσωρεύονται προς την ίδια κατεύθυνση.

Λιγότερα στρατιωτικά αποθέματα.

Περισσότερες αποστολές εκτός του άμεσου εθνικού χώρου.

Μεγαλύτερη εξάρτηση από εισαγόμενα καύσιμα.

Περισσότερες κρίσιμες υποδομές με ισχυρούς ξένους ή ιδιώτες μετόχους.

Λιγότερη βαριά εγχώρια παραγωγική δυνατότητα.

Μικρότερη δυνατότητα ταχείας επανεκκίνησης σε μια κρίση.

Περισσότερη ανάγκη για ξένη χρηματοδότηση, ξένη τεχνολογία, ξένα ανταλλακτικά, ξένα καύσιμα και πολιτική προστασία από ισχυρότερους συμμάχους.

Τότε μια χώρα μπορεί να εξακολουθεί να έχει σημαία.

Κυβέρνηση.

Βουλή.

Εκλογές.

Εθνικό ύμνο.

Και τυπική κυριαρχία.

Αλλά η πραγματική της δυνατότητα επιλογής αρχίζει να στενεύει.

Γιατί ανεξαρτησία δεν σημαίνει μόνο ότι έχεις το νομικό δικαίωμα να αποφασίζεις.

Σημαίνει ότι έχεις τα υλικά μέσα να εφαρμόσεις τη δική σου απόφαση.

Μια χώρα γίνεται εξαρτημένη όταν δεν έχει εναλλακτική

Η συνεργασία με συμμάχους δεν είναι υποδούλωση.

Η εξαγωγή ενέργειας δεν είναι προδοσία.

Η αντικατάσταση παλαιού στρατιωτικού υλικού δεν είναι αυτομάτως αφοπλισμός.

Η ιδιωτική επένδυση δεν είναι από μόνη της ξεπούλημα.

Αλλά όταν μια χώρα καταργεί τις δικές της εναλλακτικές, τότε η συνεργασία αρχίζει να μετατρέπεται σε ανάγκη.

Και η ανάγκη γίνεται εξάρτηση.

Αν δεν έχεις εγχώριο καύσιμο, πρέπει να αγοράσεις.

Αν δεν έχεις βιομηχανία, πρέπει να εισαγάγεις.

Αν δεν έχεις αποθέματα, πρέπει να περιμένεις τον σύμμαχο.

Αν δεν ελέγχεις κρίσιμες υποδομές, πρέπει να διαπραγματευτείς με εκείνον που τις ελέγχει.

Αν δεν μπορείς να συντηρήσεις μόνος σου τα οπλικά σου συστήματα, εξαρτάσαι από ανταλλακτικά και πολιτικές άδειες άλλων κρατών.

Αν δεν έχεις παραγωγική βάση, δεν μπορείς να πεις εύκολα όχι σε εκείνον που χρηματοδοτεί την οικονομία σου.

Αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος.

Όχι η ξένη σημαία πάνω στην Ακρόπολη.

Η αδυναμία να επιλέξεις διαφορετικό δρόμο επειδή έχεις ήδη πουλήσει, εγκαταλείψει, καταστρέψει ή παραχωρήσει όλες τις εναλλακτικές σου.

Χρειαζόμαστε εθνικό ισολογισμό ανθεκτικότητας

Κάθε παραχώρηση στρατιωτικού υλικού πρέπει να συνοδεύεται από δημόσια ενημέρωση για τον αριθμό, την κατάσταση, την οικονομική αξία, το κόστος αναβάθμισης, την αντικατάσταση και την επίδραση στην επιχειρησιακή ετοιμότητα.

Κάθε αποστολή στρατιωτικής μονάδας στο εξωτερικό πρέπει να συνοδεύεται από απολογισμό κόστους, διάρκειας, καταπόνησης, κινδύνου και εθνικού οφέλους.

Κάθε μη αναστρέψιμη ενεργειακή απόφαση πρέπει να εξετάζει όχι μόνο το πιθανότερο οικονομικό σενάριο, αλλά και το χειρότερο εθνικό σενάριο.

Κάθε πώληση ή μακροχρόνια παραχώρηση υποδομής πρέπει να εξηγεί τι ακριβώς διατηρεί το κράτος, ποια δικαιώματα χάνει, ποια έσοδα παραχωρεί και πώς μπορεί να παρέμβει σε μια μεγάλη κρίση.

Και όλα αυτά πρέπει να παρουσιάζονται σωρευτικά.

Όχι κάθε φορά σαν ένα μικρό, μεμονωμένο τεχνικό θέμα.

Γιατί ο πολίτης μπορεί να δεχθεί μία δωρεά.

Μία αποστολή.

Μία παραχώρηση.

Μία ενεργειακή μετάβαση.

Μία πώληση.

Αλλά ποτέ δεν του παρουσιάζεται ο συνολικός χάρτης.

Πόσο στρατιωτικό υλικό έφυγε;

Πόσο αντικαταστάθηκε;

Πόση βαριά παραγωγική ικανότητα έκλεισε;

Πόσο αυξήθηκε η ενεργειακή εξάρτηση;

Πόσες κρίσιμες υποδομές ελέγχονται πλέον από ιδιωτικά ή ξένα συμφέροντα;

Ποια είναι η συνολική αξία όσων παραχωρήθηκαν;

Και ποια είναι η πραγματική δυνατότητα ανάκτησής τους;

Αυτός ο εθνικός ισολογισμός δεν υπάρχει δημόσια.

Και ακριβώς γι’ αυτό ο πολίτης βλέπει μεμονωμένα κομμάτια και αισθάνεται ότι η χώρα αδειάζει, χωρίς να μπορεί να μετρήσει πόσο ακριβώς.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΚΕΨΗ, Συνεργασίες χωρίς απώλεια κυριαρχίας

Δεν αποδεικνύεται ότι υπάρχει ένα ενιαίο μυστικό σχέδιο που αποφάσισε να αδειάσει την Ελλάδα από τα πάντα.

Αποδεικνύεται όμως κάτι άλλο.

Ότι μέσα από διαδοχικές κυβερνητικές, επιχειρηματικές, ευρωπαϊκές, συμμαχικές και ενεργειακές αποφάσεις, η χώρα αλλάζει βαθιά.

Στρατιωτικό υλικό παραχωρείται ή αποστέλλεται.

Πολεμικές μονάδες αναπτύσσονται μακριά από τον άμεσο εθνικό χώρο.

Παραγωγικές δυνατότητες κλείνουν ή καταστρέφονται.

Στρατηγικές υποδομές αποκτούν μεγάλους ξένους και ιδιώτες μετόχους.

Η χώρα μετατρέπεται σε ενεργειακό διάδρομο, αλλά παραμένει σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από εισαγόμενα καύσιμα.

Και όλα αυτά παρουσιάζονται ξεχωριστά.

Ποτέ ως ενιαία εικόνα.

Ίσως λοιπόν το πραγματικό ξεπούλημα να μην είναι μία μεγάλη θεαματική πράξη.

Να είναι η σταδιακή απώλεια της δυνατότητας να σταθούμε μόνοι μας.

Όχι επειδή μια ημέρα κάποιος μας κατέκτησε.

Αλλά επειδή λίγο λίγο αποφασίσαμε ότι δεν χρειαζόμαστε αποθέματα.

Δεν χρειαζόμαστε βαριά παραγωγή.

Δεν χρειαζόμαστε ενεργειακή εφεδρεία.

Δεν χρειαζόμαστε πλήρη έλεγχο κρίσιμων υποδομών.

Δεν χρειαζόμαστε να γνωρίζουμε ακριβώς τι φεύγει.

Αρκεί να μας λένε ότι είναι παλιό.

Ότι δεν είναι επιχειρησιακά απαραίτητο.

Ότι πρόκειται για επένδυση.

Ότι είναι αλληλεγγύη.

Ότι είναι συμμαχική υποχρέωση.

Ότι είναι ευρωπαϊκή μετάβαση.

Μπορεί κάθε μία από αυτές τις εξηγήσεις να περιέχει ένα μέρος αλήθειας.

Αλλά ποιος προστατεύει το σύνολο;

Ποιος μετρά πόσα μικρά κομμάτια μπορεί να φύγουν, πριν η χώρα ανακαλύψει ότι δεν έχει πλέον αρκετά για να στηριχθεί στα δικά της πόδια;

Γιατί μια χώρα δεν γίνεται υποτελής μόνο όταν χάσει έναν πόλεμο.

Μπορεί να γίνει υποτελής όταν δεν έχει πια την οικονομική, ενεργειακή, αμυντική και παραγωγική δυνατότητα να αρνηθεί τις επιθυμίες των ισχυρότερων.

Και τότε η υποδούλωση δεν χρειάζεται αίμα.

Δεν χρειάζεται εισβολή.

Δεν χρειάζεται στρατό κατοχής.

Χρειάζεται μόνο εξάρτηση.

Και μια κοινωνία που έμαθε να θεωρεί κάθε νέα απώλεια μικρή, τεχνική και αναπόφευκτη.

Η ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΕΣΑΣ, Τι θα έχει απομείνει όταν τελειώσουν οι παραχωρήσεις;

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν μία δωρεά, μία πώληση ή μία αποστολή θα καταστρέψει από μόνη της την Ελλάδα.

Δεν θα την καταστρέψει.

Το ερώτημα είναι πόσες τέτοιες αποφάσεις μπορεί να αντέξει μια χώρα χωρίς συνολικό εθνικό σχέδιο.

Πόσες δυνατότητες μπορεί να εγκαταλείψει.

Πόσες υποδομές μπορεί να παραχωρήσει.

Πόσα αποθέματα μπορεί να μειώσει.

Πόση παραγωγή μπορεί να χάσει.

Πόσο περισσότερο μπορεί να εξαρτηθεί.

Μέχρι να φτάσει σε μια στιγμή όπου θα θέλει να αποφασίσει μόνη της, αλλά δεν θα διαθέτει πλέον τα μέσα για να εφαρμόσει την απόφασή της.

Όταν τελειώσουν οι δωρεές, οι πωλήσεις, οι παραχωρήσεις, οι κατεδαφίσεις και οι “μεταβατικές” αποφάσεις, τι ακριβώς θα έχει απομείνει στην Ελλάδα ώστε να μπορεί ακόμη να αποφασίζει μόνη της;

Τα δικά σας συμπεράσματα.

Πίστευε και μη, ερεύνα.

Δες την Πραγματικότητα.