Τραμπ: το πολιτικό φαινόμενο που θα φέρει λύσεις ή την απόλυτη καταστροφή;

Τραμπ: το πολιτικό φαινόμενο που θα φέρει λύσεις ή την απόλυτη καταστροφή;

Έφυγε από τον ΠΟΥ. Αμφισβήτησε διεθνείς οργανισμούς. Περιόρισε την ομοσπονδιακή γραμμή στους εμβολιασμούς. Διαπραγματεύεται με εχθρούς, πιέζει συμμάχους, στηρίζει το Ισραήλ, συγκρούεται με το Ιράν, συνεχίζει να εμπλέκεται στην Ουκρανία, μιλά για ειρήνη και ταυτόχρονα χρησιμοποιεί στρατιωτική ισχύ με τρόπο που κανένας Αμερικανός πρόεδρος των τελευταίων ετών δεν τόλμησε. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι το απόλυτο πολιτικό φαινόμενο της εποχής μας. Το ερώτημα είναι ένα: ξηλώνει ένα σάπιο παγκόσμιο σύστημα για να φέρει λύσεις ή δημιουργεί τις συνθήκες για την απόλυτη καταστροφή;

Υπάρχουν πολιτικοί που διαχειρίζονται το υπάρχον σύστημα.

Και υπάρχουν πολιτικοί που μπαίνουν μέσα σε αυτό και αρχίζουν να το γκρεμίζουν.

Ο Ντόναλντ Τραμπ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Δεν λειτουργεί σαν συμβατικός πρόεδρος.

Δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το αν μια απόφαση είναι «διπλωματικά κομψή».

Δεν διστάζει να προσβάλει συμμάχους.

Να απειλήσει αντιπάλους.

Να εγκαταλείψει διεθνείς οργανισμούς.

Να επιβάλει δασμούς.

Να αλλάξει μέσα σε λίγες ημέρες την πολιτική ενός ολόκληρου τομέα.

Να εμφανιστεί τη μία στιγμή ως ειρηνοποιός και την επόμενη ως ο άνθρωπος που είναι έτοιμος να χρησιμοποιήσει την αμερικανική στρατιωτική ισχύ χωρίς πολλές αναστολές.

Και ακριβώς αυτή η διαρκής αντίφαση κάνει τον Τραμπ τόσο δύσκολο να διαβαστεί.

Εναντίον του ΠΟΥ, αλλά όχι εναντίον κάθε εμβολίου

Ο Τραμπ έκανε κάτι που λίγοι πίστευαν ότι θα ολοκληρωνόταν πραγματικά.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Η κυβέρνησή του υποστήριξε ότι ο ΠΟΥ απέτυχε στην πανδημία, δεν μεταρρυθμίστηκε επαρκώς και δεν δικαιολογούσε πλέον την τεράστια αμερικανική χρηματοδότηση.

Αυτό είναι μια καθαρή επίθεση στο μοντέλο σύμφωνα με το οποίο οι υπερεθνικοί οργανισμοί αποκτούν ολοένα μεγαλύτερο ρόλο στις εθνικές πολιτικές.

Και όμως, την ίδια στιγμή, ο Τραμπ δεν κατήργησε τους εμβολιασμούς.

Άλλαξε σημαντικά τις ομοσπονδιακές συστάσεις και έδωσε μεγαλύτερο βάρος στη γονική επιλογή και στην εξατομικευμένη απόφαση, ενώ η κυβέρνηση συνέχισε να εμπλέκεται και σε διεθνείς μηχανισμούς εμβολιασμών.

Άρα έχουμε την πρώτη αντίφαση:

χτυπά το σύστημα, αλλά δεν καταργεί απαραίτητα το εργαλείο.

Αμφισβητεί τον ΠΟΥ.

Όχι ολόκληρη την ιατρική.

Και αυτό μας λέει κάτι σημαντικό για τον τρόπο που λειτουργεί.

Δεν καταστρέφει πάντα.

Πολλές φορές διαπραγματεύεται από θέση σύγκρουσης.

Εναντίον της παγκοσμιοποίησης, αλλά παρών σε ολόκληρο τον πλανήτη

Ο Τραμπ παρουσιάζεται ως ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς αντιπάλους της παγκοσμιοποίησης.

Μιλά για κυριαρχία.

Για εθνικά σύνορα.

Για America First.

Για διεθνείς οργανισμούς που, κατά την άποψή του, απέκτησαν περισσότερη εξουσία από όση θα έπρεπε.

Αποσύρει τις ΗΠΑ από δομές.

Κόβει χρηματοδοτήσεις.

Πιέζει το ΝΑΤΟ.

Αμφισβητεί το παλιό μεταπολεμικό σύστημα.

Κι όμως:

υπάρχει σήμερα άνθρωπος που παρεμβαίνει περισσότερο από τον Τραμπ στις υποθέσεις άλλων χωρών;

Ιράν.

Ισραήλ.

Γάζα.

Ουκρανία.

Βενεζουέλα.

Βόρεια Κορέα.

Ευρώπη.

Κίνα.

Μέση Ανατολή.

Ο Τραμπ δεν αποσύρει την Αμερική από τον κόσμο.

Προσπαθεί να την επαναφέρει στο κέντρο του κόσμου.

Άρα τι ακριβώς πολεμά;

Την παγκοσμιοποίηση;

Ή μια παγκοσμιοποίηση που δεν ελέγχεται αρκετά από τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Μιλά για ειρήνη, αλλά βρίσκεται μέσα σε πολέμους

Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση.

Ο ίδιος παρουσιάζει τον εαυτό του ως τον πρόεδρο που μπορεί να τελειώνει πολέμους.

Και πράγματι έχει συμμετάσχει σε διαπραγματεύσεις και συμφωνίες που δεν πρέπει να υποτιμηθούν.

Έχει πιέσει αντιμαχόμενες πλευρές.

Έχει επιδιώξει εκεχειρίες.

Έχει ανοίξει απευθείας διαύλους εκεί όπου άλλοι απέτυχαν.

Αλλά η πραγματικότητα τον Αύγουστο του 2026 είναι πολύ πιο σκοτεινή.

Ο πόλεμος με το Ιράν διαρκεί περίπου έξι μήνες και έχει ήδη προκαλέσει τεράστια αναστάτωση στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας και στα Στενά του Ορμούζ. Η Τεχεράνη απειλεί με νέα κλιμάκωση και η κυβέρνηση Τραμπ απαντά με ακόμη αυστηρότερες κυρώσεις και στρατιωτική πίεση.

Και εδώ δεν μπορούμε να αποφύγουμε την ερώτηση:

πώς μπορεί ένας πολιτικός να είναι ταυτόχρονα ειρηνοποιός και πρωταγωνιστής μιας σύγκρουσης που απειλεί μία από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη;

Αυτό ακριβώς είναι Τραμπ.

Λύση και κίνδυνος μέσα στην ίδια πολιτική.

Η Βενεζουέλα: όταν το America First έγινε στρατιωτική εισβολή

Στις 3 Ιανουαρίου 2026 αμερικανικές δυνάμεις έπληξαν στόχους στη Βενεζουέλα και συνέλαβαν τον Νικολάς Μαδούρο και τη σύζυγό του, μεταφέροντάς τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Τραμπ δήλωσε μάλιστα ότι οι ΗΠΑ θα έχουν κεντρικό ρόλο στη μεταβατική διαχείριση της χώρας και στην αποκατάσταση της πετρελαϊκής της υποδομής.

Αφήστε για λίγο στην άκρη αν κάποιος θεωρεί τον Μαδούρο δικτάτορα ή εγκληματία.

Το ερώτημα είναι πολύ μεγαλύτερο.

Πότε ακριβώς απέκτησε ένα κράτος το δικαίωμα να μπαίνει στρατιωτικά σε ένα άλλο κράτος, να συλλαμβάνει τον εν ενεργεία πρόεδρό του και να δηλώνει ότι θα επιβλέψει τη μετάβαση;

Αν ο Τραμπ υπερασπίζεται την εθνική κυριαρχία, τότε η κυριαρχία ποιανού;

Όλων;

Ή εκείνων που είναι αρκετά ισχυροί για να την επιβάλουν;

Αυτή είναι ίσως η πιο σκληρή αντίφαση ολόκληρης της φιλοσοφίας του.

Ελλάδα: σεβασμός στην ιστορία, Τουρκία: θερμή πολιτική σχέση

Ο Τραμπ έχει μιλήσει επανειλημμένα με μεγάλο σεβασμό για την Ελλάδα, την αρχαία ελληνική κληρονομιά και τη συμβολή του ελληνικού πολιτισμού στη δυτική δημοκρατία.

Και αυτό έχει σημασία.

Δεν είναι αδιάφορος απέναντι στην Ελλάδα.

Δεν κρύβει τον θαυμασμό του για την ιστορική της αξία.

Όμως την ίδια στιγμή διατηρεί εξαιρετικά θερμή πολιτική σχέση με την Τουρκία και με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Και εδώ ο Έλληνας πρέπει να μάθει κάτι πολύ σημαντικό.

Στη γεωπολιτική η αγάπη δεν είναι συμμαχία.

Ένας Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να θαυμάζει την Ελλάδα και ταυτόχρονα να θεωρεί την Τουρκία κρίσιμο στρατηγικό παίκτη λόγω του στρατού της, της γεωγραφικής της θέσης, της Μέσης Ανατολής, της Μαύρης Θάλασσας και του ΝΑΤΟ.

Άρα ο Τραμπ μπορεί να αγαπά την ελληνική ιστορία και συγχρόνως να στηρίζει μια στενή σχέση με την Άγκυρα.

Αντίφαση;

Για εμάς ίσως.

Για τον Τραμπ πιθανότατα όχι.

Γιατί δεν σκέφτεται συναισθηματικά.

Σκέφτεται σαν διαπραγματευτής ισχύος.

Στηρίζει το Ισραήλ, αλλά πιέζει και το Ισραήλ

Η σχέση του με το Ισραήλ είναι από τις στενότερες που είχε ποτέ Αμερικανός πρόεδρος.

Κι όμως, η κυβέρνησή του εξακολουθεί να επιχειρεί να επιβάλει πολιτικές λύσεις για τη Γάζα, ακόμη και μέσα από διαπραγματεύσεις στις οποίες συμμετέχουν πρόσωπα της Hamas.

Οι πρόσφατες συνομιλίες δεν κατέληξαν σε ουσιαστική συμφωνία.

Και πάλι η ίδια εικόνα.

Στήριξη.

Αλλά πίεση.

Συμμαχία.

Αλλά διαπραγμάτευση.

Ο Τραμπ δεν φαίνεται να θεωρεί κανέναν σύμμαχο τόσο σημαντικό ώστε να μην μπορεί να του πει:

«Αυτό είναι το αμερικανικό συμφέρον. Προσαρμόσου.»

Θέλει διάλογο με τον Κιμ, αλλά δεν σταματά την πίεση

Σήμερα ακόμη αναζητά νέα συνάντηση με τον Κιμ Γιονγκ Ουν.

Παράλληλα οι αμερικανονοτιοκορεατικές στρατιωτικές δραστηριότητες εξακολουθούν να αποτελούν σημείο τριβής και η Βόρεια Κορέα συνεχίζει να χρησιμοποιεί βαλλιστικούς πυραύλους ως πολιτικό μήνυμα.

Τι είναι λοιπόν;

Ειρήνη;

Ή διαπραγμάτευση με το όπλο πάνω στο τραπέζι;

Ξανά και ξανά εμφανίζεται το ίδιο μοτίβο.

Η Ουκρανία: θέλει να τελειώσει τον πόλεμο αλλά συνεχίζει να κρατά το Κίεβο όρθιο

Ο Τραμπ υποσχόταν ότι ο πόλεμος της Ουκρανίας θα τελείωνε γρήγορα.

Δεν τελείωσε.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να αποτελούν κρίσιμο παράγοντα στρατιωτικής και πολιτικής πίεσης.

Γιατί;

Ίσως επειδή ο Τραμπ δεν θεωρεί τη στρατιωτική υποστήριξη αντίθετη προς τη διαπραγμάτευση.

Τη θεωρεί εργαλείο της διαπραγμάτευσης.

Ο αντίπαλος πρέπει πρώτα να νιώσει ότι δεν μπορεί να κερδίσει εύκολα.

Και μετά συζητάς.

Αυτό είναι το δόγμα του.

Peace through strength.

Ειρήνη μέσω ισχύος.

Αλλά τι συμβαίνει όταν και ο απέναντι πιστεύει ακριβώς το ίδιο;

Τότε η ειρήνη μέσω ισχύος μπορεί να μετατραπεί σε πόλεμο μέσω ισχύος.

Το μεγάλο οικονομικό στοίχημα

Και όλα αυτά δεν συμβαίνουν στο κενό.

Ο πόλεμος με το Ιράν έχει ήδη επηρεάσει σοβαρά το πετρέλαιο, τις μεταφορές και την παγκόσμια οικονομία. Οι τιμές του Brent κινούνται πλέον γύρω από επίπεδα κοντά στα 90 δολάρια το βαρέλι, ενώ η δραματική μείωση της κίνησης στα Στενά του Ορμούζ έχει δημιουργήσει φόβους για μακροχρόνια ενεργειακή κρίση.

Και η πολιτική αυτή αρχίζει να έχει και πολιτικό κόστος.

Η δημοτικότητα του Τραμπ έχει πέσει στο 33%, στο χαμηλότερο σημείο της σημερινής προεδρίας του, με τον πόλεμο και το κόστος ζωής να πιέζουν σημαντικά την κοινή γνώμη.

Άρα ο πρόεδρος που εξελέγη με το America First βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο ερώτημα:

πόσο “America First” είναι ένας πόλεμος που ανεβάζει τη βενζίνη στον ίδιο τον Αμερικανό;

Είναι αντιπαγκοσμιοποιητής, ή θέλει μια καινούργια παγκοσμιοποίηση;

Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο ερώτημα ολόκληρου του άρθρου.

Ο Τραμπ επιτίθεται στην παγκοσμιοποίηση.

Αλλά τι ακριβώς βάζει στη θέση της;

Έναν κόσμο πραγματικά ανεξάρτητων κρατών;

Ή έναν κόσμο όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν ακόμη μεγαλύτερη δυνατότητα να επιβάλλουν όρους;

Γιατί άλλο πράγμα είναι:

«Κάθε κράτος αποφασίζει μόνο του.»

Και τελείως διαφορετικό:

«Κάθε κράτος αποφασίζει μόνο του, εκτός αν η Αμερική θεωρήσει ότι η απόφασή του απειλεί τα συμφέροντά της.»

Η Βενεζουέλα κάνει αυτή τη διαφορά απολύτως ορατή.

Μήπως γκρεμίζει τον παλιό κόσμο για να γεννηθεί ένας ακόμη πιο συγκεντρωτικός;

Εδώ χρειάζεται προσοχή.

Δεν έχουμε απόδειξη ότι ο Τραμπ εφαρμόζει κάποιο μυστικό σχέδιο για έναν μελλοντικό «παγκόσμιο κυβερνήτη».

Δεν πρέπει να παρουσιάσουμε μια υπόθεση ως δεδομένο.

Υπάρχει όμως ένα πολύ σοβαρό πολιτικό ερώτημα.

Τι συμβαίνει όταν καταρρέουν σταδιακά οι παλιοί διεθνείς κανόνες;

Όταν αποδυναμώνονται οι οργανισμοί;

Όταν οι διεθνείς συμφωνίες χάνουν την ισχύ τους;

Όταν επιστρέφει η λογική του ισχυρότερου;

Όταν οι πόλεμοι πολλαπλασιάζονται;

Όταν οι οικονομίες πιέζονται;

Όταν οι κοινωνίες φοβούνται;

Η Ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι ο φόβος και το χάος μπορούν να γεννήσουν μεγαλύτερη συγκέντρωση εξουσίας.

Όχι επειδή απαραίτητα υπήρξε από την αρχή ένα κοινό μυστικό σχέδιο.

Αλλά επειδή κάποια στιγμή οι κοινωνίες λένε:

«Κάντε οτιδήποτε. Αρκεί να υπάρξει ξανά τάξη.»

Και τότε η ερώτηση γίνεται τρομακτική.

Αν ο Τραμπ πράγματι γκρεμίζει το υπάρχον παγκόσμιο σύστημα, τι θα υπάρχει στη θέση του όταν τελειώσει;

Η μεγάλη αντίφαση του Τραμπ

Ας τα βάλουμε δίπλα δίπλα.

Πολεμά τον ΠΟΥ, αλλά δεν καταργεί την ιατρική πολιτική.

Χτυπά τον ΟΗΕ, αλλά η Αμερική παραμένει κομβικός διεθνής παράγοντας.

Μιλά για εθνική κυριαρχία, αλλά μπαίνει στρατιωτικά στη Βενεζουέλα.

Μιλά για ειρήνη, αλλά πολεμά το Ιράν.

Λέει ότι θέλει να τελειώσει τον πόλεμο της Ουκρανίας, αλλά εξακολουθεί να χρησιμοποιεί στρατιωτική βοήθεια ως μοχλό πίεσης.

Στηρίζει το Ισραήλ, αλλά προσπαθεί να το αναγκάσει σε συμφωνίες.

Θαυμάζει την Ελλάδα, αλλά διατηρεί θερμή σχέση με την Τουρκία.

Θέλει διάλογο με τη Βόρεια Κορέα, αλλά δεν αποσύρει την αμερικανική στρατιωτική πίεση.

Δηλώνει εχθρός της παγκοσμιοποίησης, αλλά θέλει να καθορίζει τις εξελίξεις σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Αντίφαση πάνω στην αντίφαση.

Και ίσως ακριβώς αυτή να είναι η μέθοδός του.

Να μη γνωρίζει ποτέ ο αντίπαλος μέχρι πού είναι διατεθειμένος να φτάσει.

Πολιτική ιδιοφυΐα ή επικίνδυνο παγκόσμιο πείραμα;

Δεν χρειάζεται να τον χαρακτηρίσουμε ψυχικά ασθενή.

Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρότερο από μια εύκολη προσβολή.

Ο Τραμπ είναι πολιτικό φαινόμενο.

Έχει καταφέρει να μετατρέψει ένα προσωπικό πολιτικό brand σε παγκόσμιο δόγμα.

Είναι απρόβλεπτος.

Επιθετικός.

Συναλλακτικός.

Εξαιρετικά προσωποκεντρικός.

Αλλά παράλληλα έχει την ικανότητα να βάζει στο τραπέζι ζητήματα που άλλοι πολιτικοί φοβούνταν ακόμη και να αγγίξουν.

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται ο κίνδυνος.

Ο ίδιος άνθρωπος που μπορεί να σπάσει ένα αδιέξοδο μπορεί να σπάσει και ολόκληρη την ισορροπία.

Λύσεις ή απόλυτη καταστροφή;

Αυτό είναι πλέον το πραγματικό ερώτημα.

Μπορεί ο Τραμπ να είναι ο άνθρωπος που θα αναγκάσει ένα παλιό διεθνές σύστημα να αλλάξει.

Μπορεί να περιορίσει τη δύναμη θεσμών που απέκτησαν υπερβολική εξουσία.

Μπορεί να αναγκάσει συμμάχους να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθύνη.

Μπορεί να πετύχει συμφωνίες εκεί όπου η κλασική διπλωματία απέτυχε.

Αλλά μπορεί επίσης να οδηγήσει τον κόσμο σε μια περίοδο όπου κανείς δεν ξέρει πλέον ποιος κανόνας ισχύει αύριο.

Και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Γιατί οι μεγάλες παγκόσμιες καταστροφές σπάνια ξεκινούν με κάποιον που ανακοινώνει:

«Σήμερα αρχίζει ο παγκόσμιος πόλεμος.»

Ξεκινούν με μία κρίση.

Ένα αντίποινο.

Μια λάθος εκτίμηση.

Ένα πλοίο που χτυπήθηκε.

Έναν πύραυλο που πέρασε τα όρια.

Μία συμφωνία που κατέρρευσε.

Έναν ηγέτη που πίστεψε ότι ο άλλος θα υποχωρούσε.

Και μετά όλοι ανακαλύπτουν ότι το σύστημα έχει ξεφύγει από τον έλεγχο.

Ακόμη και αναλύσεις των τελευταίων ημερών γύρω από το Ιράν μιλούν πλέον ανοιχτά για μια σύγκρουση που κινδυνεύει να λειτουργεί σχεδόν στον «αυτόματο πιλότο», με αλλεπάλληλες κινήσεις και αντίποινα που κανένας παίκτης δεν φαίνεται να ελέγχει πλήρως.

Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να μας φοβίζει.

Όχι ο Τραμπ ως άνθρωπος.

Το σύστημα που μπορεί να δημιουργηθεί γύρω από έναν τόσο απρόβλεπτο τρόπο άσκησης παγκόσμιας ισχύος.

Η δική μας σκέψη

Ο Τραμπ μπορεί να είναι ένας από τους λίγους ηγέτες που τόλμησαν να πουν ότι ο παλιός κόσμος δεν λειτουργεί.

Μπορεί όμως να είναι και ο άνθρωπος που θα αποδείξει πόσο επικίνδυνο είναι να γκρεμίζεις έναν κόσμο πριν γνωρίζεις ακριβώς τι θα οικοδομήσεις στη θέση του.

Δεν ξέρουμε ακόμη την απάντηση.

Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει την εποχή του τόσο ιστορική.

Αν πετύχει, μπορεί να αλλάξει για δεκαετίες τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα κράτη.

Αν αποτύχει, η ζημιά μπορεί να μη μετριέται σε μία χαμένη εκλογή.

Μπορεί να μετριέται σε πολέμους.

Σε οικονομική κρίση.

Σε ενεργειακό χάος.

Σε κατάρρευση συμμαχιών.

Σε έναν νέο παγκόσμιο ανταγωνισμό χωρίς κανόνες.

Και ίσως, τελικά, στην απαίτηση για ακόμη μεγαλύτερη συγκέντρωση παγκόσμιας εξουσίας προκειμένου να αποκατασταθεί η τάξη.

Η ειρωνεία τότε θα είναι τρομακτική:

ο άνθρωπος που εμφανίστηκε ως ο μεγαλύτερος εχθρός της παγκοσμιοποίησης να έχει δημιουργήσει, ηθελημένα ή όχι, τις συνθήκες πάνω στις οποίες θα μπορούσε να οικοδομηθεί η επόμενη μορφή της.

Γι' αυτό δεν μας ενδιαφέρει να αποφασίσουμε σήμερα αν ο Τραμπ είναι «σωτήρας» ή «καταστροφέας».

Μας ενδιαφέρει να παρακολουθήσουμε τα γεγονότα.

Και να ρωτάμε κάθε φορά:

Έφερε πράγματι λύση ή μετέφερε το πρόβλημα λίγο παρακάτω;

Σταμάτησε έναν πόλεμο ή απλώς πάγωσε το μέτωπο;

Υπερασπίστηκε την κυριαρχία ή επέβαλε την αμερικανική;

Πολέμησε την παγκοσμιοποίηση ή απλώς απαίτησε να αλλάξει ποιος την ελέγχει;

Και το μεγαλύτερο από όλα:

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι το πολιτικό φαινόμενο που θα ξηλώσει ένα σύστημα που απέτυχε και θα φέρει νέες λύσεις, ή ο άνθρωπος που, παίζοντας ταυτόχρονα με τόσα μέτωπα, μπορεί να οδηγήσει τον πλανήτη στην απόλυτη καταστροφή και σε έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο;

Αυτό δεν θα το απαντήσουν τα συνθήματα.

Θα το απαντήσει η Ιστορία που γράφεται αυτή τη στιγμή μπροστά μας.

Πίστευε και μη, ερεύνα.

Δες την Πραγματικότητα.